Financiele planning werkte niet altijd voor iedereen gelijk

De klassieke budgetregels, zoals de 50-30-20 verdeling, zijn ontwikkeld in de jaren 1990 door Amerikaanse economen. Ze gaan uit van een stabiel maandinkomen en geen grote onverwachte uitgaven.

Voor een alleenstaande ouder met een wisselend inkomen kloppen die aannames gewoon niet.

Wie de regels schreef en voor wie

De meeste financiele planningsmodellen uit de twintigste eeuw gingen uit van een tweeverdienersgezin met een vaste job. Dat was in de jaren 1960 en 1970 de norm voor wie financieel advies zocht.

Zelfstandigen, seizoenswerkers en mensen met deeltijdcontracten vielen buiten het model. Hun realiteit paste niet in de standaardformules.

Wat dat concreet betekende

Iemand met een onregelmatig inkomen die het advies volgde om 20 procent te sparen, kon in een slechte maand in de problemen komen. Het advies was niet fout, maar het was niet voor hem bedoeld.

Een realistischer aanpak voor wisselende inkomens is sparen als percentage van wat er binnenkomt, niet van wat je verwacht. Die aanpak bestaat al lang, maar stond zelden in de standaardgidsen.

Wat nu anders is

Meer planningstools houden nu rekening met variabel inkomen. Maar het basisprincipe blijft: controleer eerst of het advies past bij jouw situatie voor je het toepast.